Otoczony drzewami pensjonat niedaleko Warszawy - to tu narrator dawno temu spędził swoje pierwsze wakacje u babci Bronki. Gdy powraca tam wiele lat później i przechodzi przez bramę, zalewa go fala wspomnień. Wydaje się, że to miejsce istnieje poza czasem, zamieszkane równocześnie przez przeszłość i teraźniejszość. Kiedy jedna z pensjonariuszek, staruszka Tecia, wręcza mu pudełka po butach wypełnione listami, pocztówkami i zdjęciami, narrator zabiera się za rekonstruowanie fragmentów dawnego świata.
W ten sposób powieść zaprasza w podróż w czasie: babci Bronki już tutaj nie ma, ale poprzedni mieszkańcy, tacy jak Tecia i Mala - które nieustannie się kłócą - witają narratora z życzliwością. Jest też Stefa, która nauczyła go rysować szyszkami, doktor Kahn i jego draże, Leon, który stracił wszystkie zęby na Syberii, a także Abram, który zdecydował się zostać pomimo śmierci całej rodziny
Zapełniona niepowtarzalnymi postaciami, zabawnymi i tragicznymi, i napisana pięknym językiem, powieść czyta się jak elegię zatopionego świata. Pension de famille to potężne świadectwo trzeciego pokolenia po Zagładzie i poruszająca książka o przekazywaniu pamięci.