Historia przyjaźni dwóch chłopców z odległych światów: dziewięcioletniego Radża z biednej indo-maurytyjskiej rodziny robotników rolnych i Dawida, żydowskiego sieroty internowanego na Mauritiusie w czasie drugiej wojny światowej:
Byliśmy dwoma uciekinierami całkowicie nieświadomymi powagi sytuacji, na wyspie spustoszonej przez cyklon, dwoma nieszczęsnymi dzieciakami sklejonymi z sobą jakimś cudem, czy ja wiem, może przypadkiem. Uważałem, że mogę go uratować z więzienia, zatrzymać przy sobie, tak jak zatrzymuje się ukochanego brata, myślałem, że mogę choć trochę wymazać zgryzotę mojej mamy, przyprowadzając jej innego syna, myślałem, że taki obrót spraw był możliwy, jeśli się naprawdę kochało. Byłem dość głupi, żeby wierzyć, że jeśli Bóg bez rozumnego powodu pozbawia nas kochanej osoby, to daje coś w zamian. A tym czymś był oczywiście Dawid. Pomimo wszystkiego, co przeżyliśmy, pozostawało w nas wystarczająco dużo wiary i naiwności ale czy nie na tym właśnie polega czar i dramat dzieciństwa? żeby śmiać się z niczego (fragment powieści).