Co cechowało późne średniowiecze? Jak zmieniał się sposób myślenia o świecie, sztuce i religijności w późnym średniowieczu? "Jesień średniowiecza" to kanoniczna lektura, którą musisz przeczytać, jeśli fascynujesz się mediewistyką! Kluczowe dzieło XX-wiecznej humanistyki. Johan Huizinga ukazuje końcowe stadium schyłkowego średniowiecza. XIX- i XX-wieczny skostniały sposób myślenia przyrównuje do obumierającego drzewa. Na łamach "Jesieni średniowiecza" autor wskazuje czynniki, które mają wpływ na zmianę mentalności ówczesnego człowieka, jego sfery ducha, podejścia do sztuki i myślenia o świecie. Przedmiotem rozważań autora o późnym etapie wieków średnich jest świat idei. Ukazuje nam zmiany obowiązującego przez całą epokę etosu rycerskiego i myśli religijnej. W tym ostatnim przypadku skupia się na ewolucji podejścia do mistycyzmu. W kontekście rozważań nad koncepcją piękna dowodzi, że w ówczesnym świecie nie była ona znana. Pochyla się przy tym przy każdej innej dziedzinie życia. "Jesień średniowiecza" dedykowana jest nie tylko miłośnikom dawnych dziejów, ale i każdemu, kto pragnie poznać naturę człowieka. Johan Huizinga (urodził się 7 grudnia 1872 roku, zmarł 1 lutego 1945 roku) był holenderskim historykiem i autorem sztandarowego dzieła XX-wiecznej literatury historycznej - "Jesieni średniowiecza". Swoje podejście do odkrywania dawno minionych dziejów określał mianem "włóczęgostwa intelektualnego". Lista jego prac obejmuje takie pozycje, jak "Kultura XVII-wiecznej Holandii", "Homo ludens: zabawa jako źródło kultury" i "Erazm".