"Droga Pani Joanno,
Otóż dobrała się Pani do mnie aż do kości. (…) nigdy nie myślałem, że będę miał takiego czytelnika. (…)
To jest najlepszy wyrok na mnie. Jak piszę o mistyce, zawsze mam to samo uczucie. Mistykę trzeba ROBIĆ, a nie ją podglądać i o niej pisać, jak ja robię"
Józef Czapski
Ona - poetka, historyczka i krytyczka sztuki.
On - malarz i pisarz, świadek wieku XX.
Co ich połączyło? I czy tylko malarstwo?
Mistykę trzeba ROBIĆ to prowadzona przez dekadę, pełna ujmujących zwierzeń korespondencja między wybitnym malarzem i najbliższą mu krytyczką. "Jesteśmy dziwnym zaprzęgiem, gdzie Ty za mnie wyrażasz pewne rzeczy najważniejsze i jeszcze przyczyniasz się jak nikt inny do rozpowszechnienia mojej pisaniny" - pisał Józef Czapski do Joanny Pollakówny w listach - świadectwach rosnącej zażyłości i zaufania.
To czuła opowieść o poetce, która stała się "oczyma malarza", gdy ten zaczął tracić wzrok i pożegnanie Józefa Czapskiego ze sztuką, oddane w poetyckiej, osobistej relacji do przyjaciółki.