W XVI-wiecznej Antwerpii Pietera Bruegla Starszego nazywano drugim Boschem, ponieważ podobnie jak jego sławny poprzednik był niezrównanym mistrzem satyry i fantastyki. Pojawiające się w jego obrazach iście piekielne krajobrazy, demony czy latające ryby świadczą o inspirowaniu się twórczością mistrza. Bruegel jest jednak najbardziej znany ze scen chłopskich, często humorystycznych i pełnych anegdot, oraz z pejzaży, które w przejmujący sposób przywołują naturę i zmieniające się pory roku. Jego sztuka wydaje się utrwalać świat w miniaturze. Jest odbiciem wnikliwych obserwacji artysty, jego wiedzy na temat ludzkiej natury i moralności. Z pozoru zabawne i frywolne dzieła kryją tajemnicę, do której nie ma prostego klucza. Widz zostaje wciągnięty w labirynt ludzkich słabości, zmuszony do konfrontacji ze skomplikowanymi pytaniami egzystencjalnymi. Odpowiedzi nie nadchodzą łatwo zamiast nich pozostaje niepewność oraz zachwyt nad pełnymi niewyczerpanej inwencji obrazami, które wciąż wymykają się ostatecznej interpretacji.